شهسواری به دوستش گفت: بيا به كوهی كه خدا آنجا زندگی می كند برويم. ميخواهم ثابت كنم كه اوفقط بلد است به ما دستور بدهد، وهيچ كاری برای خلاص كردن ما از زير بار مشقات نمی كند.

ديگری گفت: موافقم .اما من برای ثابت كردن ايمانم می آيم .

وقتی به قله رسيد ند ،شب شده بود. در تاريكی صدايی شنيدند:سنگهای اطرافتان را بار اسبانتان كنيد وآنها را پايين ببريد

شهسوار اولی گفت:مي بينی؟بعداز چنين صعودی ،از ما می خواهد كه بار سنگين تری را حمل كنيم.محال است كه اطاعت كنم!

ديگری به دستور عمل كرد. وقتی به دامنه كوه رسيد،هنگام طلوع بود و انوار خورشيد، سنگهايی را كه شهسوار مومن با خود آورده بود،روشن كرد. آنها خالص ترين الماس ها بودند...         

مرشد می گويد:
تصميمات خدا مرموزند،اما همواره به نفع ما هستند .

نوشته: پائولو کوئیلو

منبع: www.Khoda19.blogfa.com

ای مردم، در راه راست از کمی روندگان نهراسید زیرا اکثریت مردم بر گرد سفره ای جمع شدند که سیری آن کوتاه و گرسنگی آن طولانی است.

ای مردم، همه افراد جامعه در خشنودی و خشم شریک می باشند، چنانکه شتر ماده ثمود را یک نفر دست و پا برید، اما عذاب آن تمام قوم ثمود را گرفت، زیرا همگی آن را پسندیدند.

خداوند سبحان می فرماید:«ماده شتر را پی کردند و سرانجام پشیمان شدند.»

سرزمین آنان چونان آهن گداخته ای که در زمین نرم فرو رود، فریادی زد و فرو ریخت، ای مردم آن کس که از راه آشکار برود به آب می رسد، و هر کس از راه راست منحرف شود سرگردان می ماند.

منبع: امام علی (ع) - نهج البلاغه - خطبه ۲۰۱

پروردگارا! پيمانه شكيبايى و استقامت را بر ما بريز! و قدمهاى ما را ثابت بدار! و ما را بر جمعيّت كافران‏، پيروز بگردان

ولادت رحمت دو عالم، پیامبر اکرم(ص) را تبریک عرض میکنم.

اگر آنچه شما از مرگ می دانید، حیوانات می دانستند، هرگز شما از گوشت فربهی آنها نمی خوردید(یعنی از شدت ترس چاق نمی شدند.)                                                                    

پیامبر اکرم(ص) - کنزالعمال

کسی هرگز به گلدانهای خشک قلب ما آبی نخواهد داد

کسی بی شک کبوترهای زیبا را به اوج آسمان دعوت نخواهد کرد

کسی دیگر کنار کوچه های شهر ما نرگس نخواهد کاشت 

دل از افسانه ها بر کن .

کسی هرگز نمی آید .

مکن دل خوش به هر باریکه راه خالی مهجور

مبین هر کهنه چرمی را درفش کاوه رنجور 

دل از اسطوره ها بر کن

و بتهای حریم ذهن را با تیشه اندیشه ات بشکن

تو خود اسطوره خواهی شد

اگر باور کنی خود را

شقايق گفت :با خنده، نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سُرخم چنان آتش، حديث ديگری دارم
گلی بودم به صحرايی، نه با اين رنگ و زيبایی
نبودم آن زمان هرگز، نشان عشق و شيدايی
يکي از روزهايی که، زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت، تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکيده، تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد يکی خسته، به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش، پيدای پيدا بود،

 ز آنچه زير لب می گفت، شنيدم سخت شيدا بود

نمی دانم چه بيماری
به جان دلبرش افتاده بود
طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگيرند ريشه اش را و بسوزانند
شود مرهم برای دلبرش، آندم شفا يابد
چنانچه با خودش می گفت: بسی کوه و بيابان را
بسی صحرای سوزان را، به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده؛

 که افتاد چشم او ناگه
به روی من، بدون لحظه ای ترديد شتابان شد به سوی من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کوره آتش، زمين می سوخت
و ديگر داشت در دستش، تمام ريشه ام می سوخت
به لب هايی که تاول داشت گفت: چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبی نيست
به جانم هيچ تابی نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز

و خداوند گفت: دیگر پیامبری نخواهم فرستاد، از آن گونه که شما انتظار دارید اما جهان هرگز بی پیامبر نخواهد ماند و آنگاه پرنده ای را به رسالت مبعوث کرد. پرنده آوازی خواند که در هر نغمه اش خدا بود. عده ای به او گرویدند و ایمان آوردند.

و خداوند گفت: اگر بدانید، حتی با آواز پرنده ای می توان رستگار شد.

خداوند رسولی از آسمان فرستاد؛ باران نام او بود. آنگاه که باران باریدن گرفت آنان که اشک را می شناختند رسالت او را دریافتند، پس بی درنگ توبه کردند و روحشان را زیر بارش بی دریغ خدا شستند.

و خداوند گفت: اگر بدانید با رسول باران نیز می توان به پاکی رسید.

خداوند پیغام بر باد فرستاد تا روزی بیم دهد و روزی بشارت. روزی طوفان شد و روزی نسیم، و آنان که پیغام او را فهمیدند، روزی در خوف و روزی در رجا زیستند.

و خدا گفت: آنکه خبر باد را می فهمد، قلبش در بیم و امید می لرزد و قلب مؤمن این چنین است.

خدا گـُلی را از خاک برانگیخت تا معاد را معنا کند؛ و گل چنان از رستاخیز گفت که از آن پس هر مؤمنی که گلی را می دید، رستاخیز را به یاد می آورد.

و خدا گفت: اگر بفهمید، تنها با گلی قیامت خواهد شد.

خداوند یکی از هزار نامش را به دریا گفت. دریا بی درنگ قیام کرد و سپس چنان به سجده افتاد که هیچ یک از هزار موجش باقی نماند.

و خداوند گفت: آنکه به پیامبر ما، آب،  اقتدا کند به بهشت خواهد رفت.

.

.

.

و به یاد دارم که فرشته ای به من گفت: جهان آکنده از فرستاده، پیامبر و مرسل است، اما همیشه کافری هست تا باران را انکار کند، با گل بجنگد، پرنده را دروغگو بخواند، باد را مجنون و دریا را ساحر.

ای مردم! آن کس که از برادرش، اطمینان و استقامت در دین و درستی راه و رسم را سراغ دارد، نباید به گفته مردم درباره او گوش دهد.

آگاه باشید! گاهی تیرانداز تیر افکند و تیر ها به خطا می رود؛ سخن نیز چنین است، درباره کسی چیزی می گویند که واقعیت ندارد و گفتار باطل تباه شدنی است و خدا شنوا و آگاه است. بدانید که میان حق و باطل جز چهار انگشت فاصله نیست.

(پرسیدند معنای آن چیست؟ امام(ع) انگشتان خود را میان چشم و گوش گذاشت و فرمود)

باطل آنست که بگویی « شنیدم » و حق آنست که بگویی « دیدم ».

پیامبر اکرم (ص) می فرماید:

چون قیامت بپا شود ، منادی فریاد برمی آورد:

ستمکاران و یاران و کمک کنندگانشان پیش آیند ، همان ها که کوچک ترین کمکی (به ستمگران) کردند ، احیاناً دوات ستم پیشه ای را لیقه نمودند و کیسه ای برای آن ها بستند و یا مرکب برای قلمشان فراهم ساختند ، اینان با ستمگران ، همنشین و محشورند. 

مجله ی پاسدار اسلام – شماره ی 17 – ص 58

منبع: www.AlirezaMizanian.blogfa.com

                                                                                     دکتر علی شریعتی

و اگر از جانب خویش، نعمتی به انسان بچشانیم، سپس آن را از او بگیریم، بسیار نومید و ناسپاس خواهد بود

و اگر بعد از شدت و رنجی که به او رسیده، نعمت هایی به او بچشانیم، می گوید: " مشکلات از من برطرف شد، و دیگر باز نخواهد گشت! " و غرق شادی و غفلت و فخر فروشی می شود؛

مگر آنها که(در سایه ایمان راستین،) صبر و استقامت ورزیدند و کارهای شایسته انجام دادند؛ که برای آنها آمرزش و اجر بزرگی است.

                                                                           قرآن کریم – سوره هود – آیه های۹ ، ۱۰ و ۱۱ 

در آستانه سرگردانی، باز ایستادن و اندیشیدن، بهتر از این است که بگذاری حوادث هولناک تو را بر پشت خود بنشانند و هر جا ببرند.

                                                                 امام علی(ع)

همشهری جوان - شماره ۱۵۳ - صفحه ۳

پیامبر اکرم (ص) فرمود:

« آنان که قبل از شما از ملت های گذشته به هلاکت رسیدند به جهت این بود که اگر شخص معروف و شریفی در میانشان دزدی می کرد ، رهایش می کردند و اگر بیچاره و ضعیفی دزدی می کرد ، کیفرش می کردند و حدّش را اجرا می کردند. والله اگر فاطمه (س) دختر محمّد (ص) دزدی کند دستش را قطع می کنم. »

مجله پاسدار اسلام – شماره 15 – ص 33

شخصی خدمت مولاعلی (ع) عرض کرد چهار مسئله دارم

 فرمودند : بپرس اگرچه چهل مساله باشد.

 گفت :

واجب چیست و واجب تر کدام است؟

نزدیک چیست و نزدیک تر کدام است؟

شگفت چیست و شگفت تر کدام است؟

مشکل چیست و مشکل تر کدام است؟

مولا علی (ع) فرمودند:

واجب اطاعت خداست و واجب تر ترک گناه است ( چون با آلودگی به گناه عبادت مورد قبول نیست)

نزدیک قیامت است و نزدیک تر مرگ

عجیب دنیاست و عجیب تر علاقه به آن

مشکل قبر است و مشکل تر بی توشه رفتن در قبر.

   کتاب نصایح صفحه 185 حدیث 108

هر كس مؤمنى را بر انجام دادن گناهى سرزنش كند ، نمى‏ميرد تا آن كه خود ، آن گناه را مرتكب شود.

دیده بگشا ای به شهد مرگ نوشینت، رضا      

 دیده بگشا بر عدم، ای مستی هستی فزا

دیده بگشا ای پس از سوءالقضا، حسن القضا    

دیده بگشا از کرم، رنجور دردستان، علی

بحر مروارید غم، گنجور مردستان علی

دیده بگشا رنج انسان بین و سیل اشک و آه

کبر پستان بین و جام جهل و فرجام گناه

تیر و ترکش، خون و آتش، خشم سرکش، بیم چاه

دیده بگشا بر ستم، در این فریبستان، علی

شمع شب های دژم، ماه غریبستان، علی

دیده بگشا نقش انسان ماند با جامی تهی

سوخت لاله، مرد لیلی، خشک شد سرو سهی

ز آگهی مان، جهل ماند و جهل ماند از آگهی

دیده بگشا ای صنم، ای ساقی مستان، علی

تیره شد از بیش و کم، آیینه هستان، علی

شعر: علی معلم

اندازه غول باشم اگر

یا قد بادام کوچولو

وقتی چراغ خاموش بشه

هم قد همدیگه می شیم

پولدار بشیم مثل یه شاه

فقیر بشیم مثل گدا

وقتی چراغ خاموش بشه

ارزشمون یکی می شه

سیاه و قرمز و بنفش

نارنجی و زرد و سفید

وقتی چراغ خاموش بشه

همه یه رنگ دیده می شیم

شاید بهتر باشه خدا

برای درست کردن کارا

چراغ ها رو خاموش کنه

" طه حسین " ، ادیب و نویسنده معروف مصری ، در کتاب " علی و بنوه " داستان مردی را نقل می‌کند که در جریان جنگ جمل دچار تردید می‌شود؛ با خود می‌گوید چطور ممکن است شخصیت‌هایی از طراز طلحه و زبیر بر خطا باشند؟! درد دل خود را با خود علی(ع) در میان می‌گذارد و از خود علی می‌پرسد که مگر ممکن است چنین شخصیت‌های عظیم بی‌سابقه‌ای بر خطا روند؟

علی به او می‌فرماید: " انک لملبوس علیک، ان الحق و الباطل لا یعرفان باقدار الرجال، اعرف الحق تعرف اهله، و اعرف الباطل تعرف اهله "  یعنی:  تو سخت در اشتباهی، تو کار واژگونه کرده‌ای، تو به جای اینکه حق و باطل را مقیاس عظمت و حقارت شخصیت‌ها قرار دهی، عظمت‌ها و حقارت‌ها را که قبلاً با پندار خود فرض کرده‌ای، مقیاس حق و باطل قرار داده‌ا‌ی، تو می‌خواهی حق را با مقیاس افراد بشناسی! برعکس رفتار کن! اول خود حق را بشناس، آن وقت اهل حق را خواهی شناخت، خود باطل را بشناس، آن وقت اهل باطل را خواهی شناخت، آن وقت دیگر اهمیت نمی‌دهی که چه کسی طرفدار حق است و چه کسی طرفدار باطل، و از خطا بودن آن شخصیت‌ها در شگفت و تردید نخواهی بود.

منبع:

سیری در نهج البلاغه – شهید مرتضی مطهری

----------------------------------------

به نظر من این صحبت امروز خیلی بیشتر خودشو نشون میده...